Οι περιοχές στον κόσμο που δε θέλουν άλλους τουρίστες

Μπορεί ο τουρισμός να έχει πληγεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κλάδο με την είσοδο του κορονοϊού στη ζωή μας και όλες οι χώρες να ανοίγουν τα σύνορά τους και να υποδέχονται τους πολυπόθητους τουρίστες με πρωτόκολλα και προδιαγραφές ασφαλείας, υπάρχουν ωστόσο και κάποιες πόλεις και περιοχές που ούτως ή άλλως σφύζουν από τουριστική ζωή και οι κάτοικοί τους είδαν την κατάσταση αυτή ως ευκαιρία να πάρουν μια ανάσα και να χαμηλώσουν λίγο τους ρυθμούς τους.

Ο υπερ- τουρισμός μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Εκτός από την πολυκοσμία, αυξάνεται η κίνηση στους δρόμους, επιβαρύνεται το φυσικό περιβάλλον και αυξάνονται τα απορρίμματα.

Η Βενετία ακόμη και πριν τον κορωνοϊό είχε προχωρήσει σε απαγορευτικά μέτρα που αφορούσαν την είσοδο των κρουαζιερόπλοιων στην αποβάθρα και επέβαλλε πρόστιμα σε τουρίστες που παραβίαζαν τους τοπικούς νόμους με στόχο την αποφόρτιση της πλατείας του Αγίου Μάρκου.

Το Άμστερνταμ, είδε μεγάλη διαφορά κατά τη διάρκεια της πανδημίας στην περιβόητη περιοχή των κόκκινων φαναριών αφού οι μεθυσμένοι τουρίστες είναι σχεδόν ανύπαρκτοι και οι δρόμοι είναι πιο ήρεμοι, γεγονός που έβαλε σε σκέψεις ήδη τους ντόπιους για εφαρμογή μέτρων από δω και στο εξής, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψιν ότι το 11% των θέσεων εργασίας στην πόλη βασίζονται στον τουρισμό.

Αλλά και η Βαρκελώνη που το 13% της οικονομίας της στηρίζεται στους τουρίστες , κάνει σκέψεις για τη διακοπή ανέγερσης νέων ξενοδοχείων.  

Στο Παρίσι, το μουσείο του Λούβρου είχε κλείσει λίγο πριν την πανδημία αφού η επισκεψιμότητα είχε ξεπεράσει κάθε προσδοκώμενο όριο.   

Αλλά και εκτός ευρωπαϊκών συνόρων, κάποιες περιοχές έχουν ηρεμήσει από τουρισμό και αυτό έχει ως συνέπεια να διατηρηθεί η πολιτιστική τους αξία, όπως είναι:

 το Σινικό Τείχος στην Κίνα και συγκεκριμένα στα βόρεια του Πεκίνο όπου μόνο ένα μικρό κομμάτι του τοίχους διατηρείται.

Τα νησιά Καλαπάγκος γύρω από τον Ισημερινό, το οικοσύστημα των οποίων είναι πολύ εύθραυστο και για αυτό είχαν από πριν εγκριθεί περιορισμοί όσον αφορά την προστασία της άγριας πανίδας και του εδάφους, όπως το να συνοδεύονται όλοι οι τουρίστες από ξεναγούς όταν επισκέπτονται το Εθνικό Πάρκο. 

Οι  Πυραμίδες της Γκίζας στην Αίγυπτο, που έχουν υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από τον τουρισμό. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το 2010 η χώρα είχε 14,7 εκατομμύρια τουρίστες ετησίως και η τουριστική βιομηχανία απασχολούσε περισσότερο από το 10% του εργατικού δυναμικού της χώρας.

Το νησί Μπορακάι στις Φιλιππίνες. Το 2016 το νησί φιλοξένησε πάνω από 32.267 χιλιάδες τουρίστες και για αυτό είχε αναφερθεί παλιότερα πως απόβλητα απορρίπτονταν στο νερό με αποτέλεσμα το 2018 το νησί ήταν προσωρινά κλειστό λόγω εργασιών συντήρησης στο αποχετευτικό του σύστημα.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και στους νήσους Πι Πι στην Ταϊλάνδη, όπου η μαζική εισροή τουριστών είχε πλήξει σοβαρά την περιοχή.

Η Παραλία Πιγκ, Μπαχάμες, γνωστή για το κολύμπι των αγριόχοιρων είχε πληγεί αφού αρκετοί χοίροι πέθαναν και είχαν κατηγορηθεί οι τουρίστες για αυτό. Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση απαγόρευσε τη σίτιση των χοίρων από τους τουρίστες.

Στην Ανταρκτική,,= λόγω του αυξανόμενου όγκου των κρουαζιερόπλοιων, παρατηρήθηκε ρύπανση των υδάτων. Η συνθήκη της Ανταρκτικής έχει θέσει όρια στον αριθμό των ατόμων στην ξηρά σε μόλις 100 άτομα τη φορά. Κανένα πλοίο που μεταφέρει περισσότερα από 500 άτομα δεν επιτρέπεται.